Po klęsce stronnictwa hetmańskiego, 28 września 1764 w Chęcinach, wspólnie z braćmi odstąpił od podpisanego w maju 1764 manifestu. W imieniu braci Sołtyków udał się z aktem odstąpienia do króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, który przyjął go na audiencji 3 października 1764. W następnych latach mało angażował się w życie polityczne. Był na sejmie 1776 w Warszawie. Prowadził spokojne, ziemiańskie życie w dobrach Krysk. Zmarł w Krysku i tam został pochowany.
Życie prywatne Około 1748 ożenił się z Salomeą Nakwaską, córką Józefa Nakwaskiego herbu Prus II, kasztelana rawskiego. Małżeństwo to było zaaranżowane przez biskupa Kajetana Ignacego Sołtyka, brata Macieja. Salomea Nakwaska była jedynaczką. W dniu zawarcia małżeństwa miała zaledwie 13 lat. Wniosła do małżeństwa wielki majątek, w skład którego wchodziły dobra Krysk w ziemi czerskiej oraz majątki w ziemi zakroczymskiej, wyszogrodzkiej i województwie rawskim. Stosunki między małżonkami były złe. Po zbrojnej napaści na Salomeę, o której zorganizowanie oskarżała męża, w listopadzie 1766 uciekła ona do Królewca. Stamtąd wysłała list do króla Stanisława Augusta z prośbą o pomoc. W liście opisała okoliczności zaaranżowania przez biskupa Sołtyka małżeństwa w celu przejęcia majątku Nakwaskich.