Po rekonwalescencji pełnił funkcję szefa gabinetu dowódcy Korpusu Pancernego pułkownika Chajjima Bar-Lewa. Następnie pełnił funkcje dowódcze w Korpusie Pancernym, a w latach 1964–1966 ponownie znalazł się w gabinecie Bar-Lewa jako szef sztabu korpusu. W latach 1966–1968 prowadził kurs dla dowódców kompanii w Szkole Korpusu Pancernego oraz dowodził 268 Batalionem Pancernym w 26 Brygadzie Pancernej. W trakcie wojny sześciodniowej (1967) dowodził formacją w bitwie o Dżabal Libni oraz bitwie pod Bir al-Dżifdżafa.

Brał udział w bitwie pod Al-Karamą (opercja „Tofet”), dowodzony przez niego 268 Batalion Pancerny wspierał działania 80 Brygady Pancernej pułkownika Rafa’ela Ejtana. Zadaniem tych sił było przekroczenie mostu Damija i zajęcie pozycji przy drodze prowadzącej do Al-Karamy, aby izolować miejscowość od północy. Podczas walk batalion poniósł następujące straty: dwóch zabitych, 11 rannych, uszkodzonych siedem czołgów i pięć samochodów pancernych. Sam Rawiw został lekko ranny w wyniku ostrzelania jego wozu dowodzenia.