Wyko­nał cykl doświad­czeń cieplno-prze­pły­wo­wych w rdze­niu reak­tora EWA, dzięki czemu moc reak­tora EWA podnie­siono do 10 MW, kie­ro­wał roz­ru­chem tech­no­lo­gicz­nym reak­tora MARIA i opra­co­wał sze­reg ana­liz bez­pie­czeń­stwa reak­to­rów ener­ge­tycz­nych.

W latach 1993–2000 pra­co­wał w MAEA na sta­no­wi­sku spe­cja­li­sty ds. bez­pie­czeń­stwa reak­to­rów jądro­wych i ocen porów­naw­czych zagro­żeń dla róż­nych rodza­jów ener­gii na sta­no­wi­sko P-5 (ozna­cza­ją­cym naj­wyż­sze kwa­li­fi­ka­cje tech­niczne).

Z ramie­nia MAEA opra­co­wał prze­wod­nik do oceny i podno­sze­nia bez­pie­czeń­stwa elek­trowni jądro­wych z reak­to­rami WWER (radziecka wersja reaktorów PWR), współ­dzia­łał przy opra­co­wa­niu takich prze­wod­ni­ków dla reak­to­rów PWR, badał bez­pie­czeń­stwo elek­trowni jądro­wych w Arme­nii, Buł­ga­rii, w Cze­chach, na Węgrzech i w Sło­wa­cji, pro­wa­dził misje MAEA do oceny bez­pie­czeń­stwa elek­trowni Paks na Węgrzech, Duko­vany i Teme­lin w Cze­chach, wyko­ny­wał ana­lizy dla EJ Teme­lin i EJ Mochowce.