thumb|Klasyczne zapłonniki thumb|Schemat lampy z układem stabilizacyjno-zapłonowym: A – świetlówka, B – zaciski sieci 220 V, C – zapłonnik (starter), D – neonówka, E – kondensator filtrujący, F – elektrody świetlówki, G – statecznik (dławik) Zapłonnik (inaczej – starter) – element stosowany w klasycznym układzie stabilizacyjno-zapłonowym świetlówek z żarzoną katodą. Jego zadaniem jest należyte podgrzanie elektrod świetlówki, a następnie doprowadzenie do jej zapłonu. W ewentualności zaniku pracy świetlówki ma zareagować próbą powtórzenia cyklu zapłonu.
Klasyczny starter jest niewielką lampą tlącą (stąd też nazwa - zapłonnik tlący), której elektrodami są styki wykonane z bimetalu.
Po załączeniu napięcia styki są rozwarte, zatem wewnątrz szklanej bańki może zajść wyładowanie. Jarzący się gaz szlachetny – neon lub argon – nagrzewa blaszki bimetalowe, które wyginają się i zwierają. Ich połączenie wywołuje przepływ prądu, który ograniczany jest przez impedancję dławika i rezystancję elektrod świetlówki. Następuje rozgrzewanie się elektrod lampy wykonanych z drutu wolframowego, co dodatkowo zmniejsza napięcie zapłonu. W tym czasie bimetal startera stygnie i powraca do stanu pierwotnego, rozwierając obwód.