W latach 1900–1918 był laborantem a następnie asystentem i przy katedrze technologii farbiarstwa i barwników Instytutu Technologicznego w PetersburguJan Jeziorański, Historia Instytutu Technologicznego w Petersburgu, w: Księga pamiątkowa inżynierów technologów Polaków wychowańców Instytutu Technologicznego w Petersburgu (w rocznicę stulecia uczelni), Warszawa 1933, s. 24. W 1905 r. otrzymał rangę radcy tytularnego, a w 1916 r. został asesorem kolegialnym.
Brał czynny udział w życiu polskiej Polonii w Petersburgu, był członkiem wielu organizacji charytatywnych i samopomocowych, m.in. Towarzystwa Niesienia Pomocy Niezamożnym Uczniom Gimnazjum św. Katarzyny oraz członkiem honorowym Polskiej Macierzy Szkolnej. Po wybuchu I wojny światowej zaangażował się w pomoc na rzecz polskich uchodźców i jeńców wojennych z armii pruskiej i austro-węgierskiej. W latach 1917–1918 udzielał schronienia wielu zagrożonych aresztowaniami Polakom. Był także znanym kolekcjonerem antyków i dzieł sztuki. Zbierał m.in. prace polskich artystów, wykupywał zastawy, wymieniał eksponaty. Na jego zbiór składały się obrazy (m.in. dzieła flamandzkich mistrzów), rzeźby, gobeliny, meble i rzemiosło artystyczne oraz kilka obrazów z kolekcji króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.