Był patronem debiutu Poli Gojawiczyńskiej, pisywał artykuły do „Wiadomości Literackich” Ponadto napisał i wystawił dwa dramaty: „Badyle i pąki” (1917) wystawione w warszawskim Teatrze Rozmaitości, i „Skromną Hankę” (1921) wystawioną w Teatrze Miejskim w Łodzi.
Podczas II wojny światowej przebywał w Warszawie. Tam, mieszkając na Saskiej Kępie, opiekował się młodym Leszkiem Kołakowskim. Po upadku powstania warszawskiego, został wywieziony do Jędrzejowa, następnie przebywał w Miechowie i Krakowie. Po II wojnie światowej zamieszkał w Łodzi, w Domu Literatów, gdzie zajmował się pracą literacką. Był autorem tłumaczeń m.in. Bergsona i Marksa, a także utworów dramatycznych i wierszowanych. Napisał m.in. wspomnienia „O mnie i nie o mnie” (wyd. I, Łódź 1961; wyd. II Łódź 1963). Był członkiem łódzkiego Oddziału Związku Literatów Polskich.