Wraz z Babińskim prowadził badania nad chorymi z zespołem Brown-Séquarda, a później nad niektórymi przypadkami porażenia połowiczego, wykazały one że może istnieć wzmożenie odruchów bólowych oparte na nadmiernej pobudliwości ośrodków mózgowych, nieobjętych bezpośrednio przez chorobę. Zagłębienie się w dziedzinę niemoty pozwoliło mu podkreślić fakt, że aleksja i agrafia dlatego mogą towarzyszyć niemocie czysto ruchowej, iż umiejętności te zdobywają się przy wybitnym udziale mowy artykułowanej, zniszczenie zatem głównego źródła umiejętności u osobników, mało wyćwiczonych, pociągać za sobą może zanik tak pisania jak czytaniaNatalia Zandowa, Jan Jarkowski (Wspomnienie pośmiertne). "Warszawskie Czasopismo Lekarskie" nr 6 (37), z 12 września 1929,.s. 880–882. Współpracował z organem Francuskiego Towarzystwa Neurochirurgicznego - "Revue Neurologique" a od 1910 także z dwumiesięcznikiem "Neurochirurgia w Polsce". W 1927 habilitował się na Uniwersytecie Warszawskim i przez następne dwa lata aż do śmierci prowadził kilkutygodniowe wykłady na tej uczelni z neurochirurgii.
Obok pracy zawodowej uczestniczył aktywnie w życiu Polonii francuskiej, m.in. był prezesem Stowarzyszenia Pracy Kulturalno-Społecznej. Podczas I wojny światowej jako lekarz wojskowy służył w armii francuskiej.