Dla uniknięcia represji opuścił Imperium Rosyjskie i osiedlił się w Krakowie, gdzie rozpoczął praktykę lekarską (1906). Następnie pracował w sanatorium w Bystrej koło Bielska (1906-1907) Pod koniec 1907 przeniósł się do Paryża, gdzie wkrótce stał się najbliższym współpracownikiem i asystentem wybitnego neurochirurga profesora Józefa Babińskiego. Pod jego kierunkiem i wspólnie z nim opublikował szereg prac naukowych, przeważnie w języku francuskim. Doceniając znaczenie psychoanalizy dla „podpatrywania mechanizmu procesów psychicznych” podobnie jak Babiński nie uznawał jej za przydatną w leczeniu nerwic, a szczególnie histerii. Uznawał, że psychoanaliza może leczyć, ale tylko poprzez sugestię, na którą podatni są pacjenci histeryczni. Argumentował przy tym, że istnienie kompleksów seksualnych jest w populacji bardzo powszechne i nie łączy się z objawami nerwicyEdyta Dembińska, Krzysztof Rutkowski, Reakcje na „apostolską działalność” dr. Ludwika Jekelsa na rzecz psychoanalizy w Polsce do wybuchu I wojny światowej. Część 2, "Psychiatria Polska" t. 54 (6), 2020, s. 247.