Wystki robiono z cienkiej wełny na płóciennej podszewce, potem z jedwabnych gładkich lub wzorzystych materiałów. W mroźne dni okrywano się wełnianą tkaną w pasy buronką lub kilimem albo ręcznie dzianą chustą z białej wełny. Kobiety nosiły wzorowane na męskich siwe lub czarne sięgające kolan kaftany z samodziału fałdowane z tyłu (ciamery), barany lub półbarany (długie sukmany podbite kożuchem lub watowane, obszyte barankiem), kucabaje do kolan z fabrycznego czarnego sukna lub watowane palta (szuby) z czarnego lub granatowego sukna. Nakrycie głowy panny z Puszczy Zielonej – czółko – to najbardziej charakterystyczny element stroju z tego regionu: prostokąt o zaokrąglonych rogach oklejony czarnym masiustem, a od spodu lnianą podszewką, zdobiony z tyłu (rzadziej z lewej) kolorowymi wstążkami, a na powierzchni tasiemkami, koralikami, cekinami i dodatkowo z lewej strony wiankami, czyli pękiem kwiatów. W Kadzidle i okolicach na czółko zakładano pępek – czerwoną tasiemkę z naszytym centralnie kwiatkiem modelowanym z tasiemki. W parafiach Jednorożec i Baranowo panny na głowach nosiły piętrowe wianki ze wstążkami – koruny. Mężatki nosiły krochmalone i gładko prasowane białe chusty sprowadzane z łódzkich fabryk, czasem nakrapiane, w drobne kółka lub kwiaty.