potem wprowadzono obszywkę z dwoma ozorami. Kitle (spódnice) w Puszczy Zielonej były różnorodne: w pionowe pasy (pierwotnie białe i granatowe, potem dodatkowo czerwone, zielone, niebieskie i czarne), w kratę, jednolite (kamelowe mieniste z wątkiem i osnową w różnych kolorach). Kitel zawiązywano w pasie płóciennymi wiązakami tak, by przód był gładki, a fałdy stały z tyłu. Sięgającą do kostek spódnicę obszywano podłogą i szczotką, zaś kitle mieniste obszyciem z czarnego aksamitu (masiustu) i tasiemkami. Pierwotnie zaś noszono dwa fartuchy, zastąpione spódnicą szytą z kilku fartuchów. Początkowo fartuch miał ten sam wzór co spódnica i kolorową obszywkę u dołu. Później upowszechniła się koronka z lnianych nici doszywana do fartucha, a w międzywojniu fartuch w całości z płótna zdobny koronką lub prawie cały koronkowy. W chłodniejsze dni Kurpianka nosiła marynarkę (jakę) – pierwotnie była ciemna z czarną obłożką, potem kolorowa (bordowa, niebieska, granatowa, czerwona), obłożona na dole i wykończona z przodu plisą, zapinana na guziki. Kobiety zakładały też wystki, czyli dopasowane z tyłu gorsety rozszerzające się poniżej pasa za pomocą klapek (lacek), z przodu w środkowej części krótsze, zapinane i zdobione, odsłaniające koszulę, najczęściej w całości oblamowane czerwoną obłożką.