Dziób – w populacjach namorzynowych ptaki mają część szczęki różowawą i dolną różową stającą się bardziej różowoszarą w dolnej części dzioba, w populacjach wyżynnych bliższa nasady część bladoróżowa, dalsza różowoszara. Z. a. omoensis – jak u podgatunku nominatywnego, ale bledsze żółtawo-zielone górne części ciała, jaśniejsze żółte gardło i szarawe dolne części ciała, brązowy dziób. Długość ciała 10–12 cm. Masa ciała: Z. a. arabs: populacja jemeńska 8,5–10,4 g, populacja nizinna z Arabii Saudyjskiej 6,9–7,8 g, populacja wyżynna 8,5–10,0 g, Z. a. omoensis: 9 g.
Zasięg występowania Poszczególne podgatunki szlarnika sawannowego występują: Z. a. abyssinicus – w północno-wschodnim Sudanie (region Arkawit), Erytrei oraz w północnej, środkowej i miejscowo wschodniej Etiopii, Z. a. arabs – w południowo-zachodniej Arabii Saudyjskiej, Jemenie oraz środkowym i południowym Omanie, Z. a. omoensis – w zachodniej Etiopii i prawdopodobnie na sąsiednich obszarach północno-wschodniego Sudanu Południowego. Zasięg występowania (EOO, Extent of Occurrence) według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje około 2,82 mln km² (wraz ze szlarnikiem sokotrzańskim).