Następne pokolenia powtarzać będą gesty utrwalone w świadomości zbiorowej. Jan Nepomucen, syn Seweryna, będzie pisał o wspólnych, konwulsjach, których pożywką jest miłość, ból i nienawiść, celebrowaniu narodowych pamiątek w emigracyjnym gronie, smętnym czczeniu rocznic i oskarżeniach o zdradę. Próby zerwania narzuconych więzów – występy w cyrku, prowadzenie wynajmu powozów – kończą się klęską. Jan Nepomucen umiera w przytułku dla Polaków, finansowanym przez władze miasta Brukseli. Jego syn Hubert, powstaniec 1863, zesłany na Syberię, po powrocie z zesłania nie umie powrócić do normalnego życia. Na starość tęskni do prostoty syberyjskiej egzystencji. Kolejny z Zabierskich, Julian, przed wojną kobieciarz i hulaka, w dwudziestoleciu prowadzi kontrowersyjne sanatorium. Jego ekscesy doprowadzają do skandalu i choroby psychicznej żony. Urodzony na Syberii, zakończy życie w łagrze pod kołem polarnym, dając przykład heroizmu i poświęcenia.