Ostatni z piszących, Zyndram, zdradza pokrewieństwo z innymi bohaterami utworów autopowieściowych Brandysa. Zderzają się w jego liście dwie postawy wobec tradycji. Cyniczna postawa wobec karmienia się symbolami i mitami świadomości zbiorowej. Zyndram, co prawda pod wpływem alkoholu, atakuje swego domniemanego przyrodniego brata, właściciela dziwnego lochu z pamiątkami narodowymi: od lancy ułańskiej po hełm powstańczy. Nie ma również złudzeń, przypatrując się kręceniu filmu o powstaniu warszawskim. Widzi w nim robienie westernu z bajki o smoku pożerającym ludzi. Z drugiej jednak strony podziela romantyczna wiarę w wyjątkowość polskiego losu, charakteryzującą się powtarzalnością kataklizmów.
Przesłanie Konstrukcja powieści pozwala unaocznić podstawowy mit historii Polaków: przekonanie o konieczności powtarzania zrywów zbiorowych. Bohaterowie powieści to kolejno konfederat barski, żołnierz napoleoński, powstaniec listopadowy i zarazem emigrant, powstaniec styczniowy i zesłaniec, uczestnik walk o niepodległość i łagiernik, powstaniec warszawski. Walczącym mężczyznom towarzyszą Polki-patriotki, przy których bledną diaboliczne femmes fatales: pani de Brieux uwodząca Michała i Maria Sochnacka, ciemna muza Juliana.