I Hochquellenleitung W II połowie XIX wieku dotychczasowe źródła wody przestały zaspokajać rosnące potrzeby rozwijającego się miasta. W 1860 roku rozpoczęto plany budowy rurociągu z wysokich Alp, który mógłby dostarczać wodę do Wiednia i zniwelować problemy z brakiem wody w czasie suszy. W 1864 roku rada miejska zatwierdziła projekt budowy rurociągu z trzech źródeł: Kaiserbrunn, Stixenstein i Alta. Budowa rozpoczęła się w 1869 roku, a ukończona została w 1874 roku. W 1878 roku instalację rozbudowano. Prace polegały na włączeniu nowych źródeł, a także powiększeniu rezerwuaru wody. W latach 1886-1897 do I Hochquellenleitung przyłączono kolejne źródła zlokalizowane nad Kaiserbrunn. Od 1965 roku cały rejon Schneeberga, Rax i Schneealpe został objęty ochroną ujęć wody pitnej. W 1988 roku przyłączono kolejne źródło Pfannbauernquelle.

I Hochquellenleitung może dziennie dostarczyć do Wiednia do 220 mln l wody. Odległość od najdalszego źródła – Pfannbauernquelle – do końca w zbiorniku Rosenhügel wynosi 150 km. Woda pokonuje ten dystans w ok. 24 h. Wodociąg składa się głównie z wymurowanych kanałów oraz 30 murowanych akweduktów. Przepływ wody w wodociągu odbywa się grawitacyjnie.