II Hochquellenleitung Uruchomienie pierwszego wodociągu znacznie obniżyło zachorowalność na dur brzuszny oraz cholerę w Wiedniu. Niestety I Hochquellenleitung dostarczał do Wiednia mniej wody niż początkowo planowano. Z kolei w okresach, gdy konieczne było pobieranie wody z Donaukanal w Nussdorf obserwowana była większa zachorowalność na cholerę i tyfus. W związku z tym w 1900 roku powzięto decyzję o budowie drugiego wodociągu, aby wszystkie dzielnice były zaopatrzone w wodę z wysokich Alp. Budowę rozpoczęto w sierpniu 1900 roku. W grudniu 1910 roku prace zostały ukończone, a woda popłynęła z dwóch ujęć – Kläfferbrunnen i Siebenseequellen. W kolejnych dwóch latach uruchomiono ujęcia Schleierklamm i Höllbachquellen. W późniejszych latach do wodociągu dołączano kolejne źródła, m.in. Brunngraben w 1923 roku i Siebenstein w 1931 roku. Na rurociągu znajdują się hydroelektrownie. Częściowo energia elektryczna z nich wykorzystywana jest w przepompowniach wody, które podnoszą poziom wody.
II Hochquellenleitung może dostarczać do Wiednia dziennie do 217 mln l wody. Od najdalszego źródła do końca rurociągu woda pokonuje odległość 180 km w ok. 36 h i przepływa przez 100 akweduktów.