Przed I wojną światową publikował w „Prawdzie” nt. francuskich prądów artystycznych. Po wojnie został założycielem i redaktorem „Wiadomości Artystycznych”. W 1921 opublikował rozprawę „Nihilizm w sztuce. Zagadnienie krytyki kultury” i książkę „Autoportret”. Odbył liczne podróże po Europie – Francji, Anglii, Niemczech i Hiszpanii, którym poświęcił książkę „Między Wieżą Eiffla a Palmą Pustyni” (1928). Współpracował z „Polskim Radiem” i był kierownikiem Wydziału Oświaty i Kultury Miasta Stołecznego Warszawa oraz redaktorem czasopisma „Stolica”.

W czasie II wojny światowej przebywał w Warszawie i uczestniczył w tajnym nauczaniu. W trakcie powstania warszawskiego utracił swój dorobek literacki i naukowy, w tym gotową monografia Norwida. W maju 1945 podjął się współorganizacji Muzeum Sztuki w Łodzi, pracując w nim do 1958 jako kustosz działu klasycznego. W 1962 opublikował tom wspomnień „Spotkania z czasem”, w którym zawarł m.in. wspomnienia związane ze znanymi artystami oraz z odbytymi podróżami.

Życie prywatne Był synem Wincentego Zrębowicza, maszynisty kolejowego, i Józefy z domu Maksymowicz. Jego żoną była Zofia z domu Rosicka.

W Łodzi mieszkał ul. Stefana Żeromskiego 21.

Został pochowany w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza w Łodzi.