Początkowo zakonnice nocowały więc w dzwonnicy starej cerkwi.
W 1948 do życia powołano przymonasterską parafię prawosławną, w skład której weszły wsie Grabarka, Szumiłówka, Oksiutycze, Pawłowicze, Homoty, Szerszenie i Hałasówka. W 1950 do parafii należało 560 wiernych.
W 1956 zakończono prace przy budowie zimowej cerkwi pod wezwaniem Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” z przylegającym do niej od zachodu dwukondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym. Cerkiew ta położona jest w odległości około stu metrów na południe od głównej świątyni monasterskiej.
W latach 1961–1963, kiedy przełożoną klasztoru była ihumenia Barbara (Grosser), w głównej cerkwi monasterskiej pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego przeprowadzono prace restauracyjno-ikonograficzne. Wnętrze kaplicy otrzymało nowy – nawiązujący do tradycyjnego – wystrój autorstwa Adama Stalony-Dobrzańskiego i Jerzego Nowosielskiego, profesorów krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1967 w monasterze przebywało 20 mniszek, najwięcej w historii klasztoru.
W latach 1977–1981 został wybudowany nowy, murowany dom zakonny, z obszerną cerkwią refektarzową pod wezwaniem Zaśnięcia Matki Bożej. Cerkiew refektarzowa została konsekrowana 3 lipca 1981 przez ówczesnego biskupa lubelskiego (późniejszego arcybiskupa łódzkiego i poznańskiego) Szymona (Romańczuka).