Powierzchnia włóknista, początkowo żółtawa, później stopniowo brązowiejąca od nasady. Miąższ Cienki o niewyraźnym lub lekko rzodkiewkowym zapachu i łagodnym lub nieco gorzkawym smaku. Wysyp zarodników Rdzawy. Cechy mikroskopowe Zarodniki wrzecionowate lub wąsko migdałowate, o wymiarach 9–12,5 × 4,5–6,5 µm, brodawkowate. Cheilocystydy wąsko butelkowate, o wymiarach 30–50 × 4–12 µm, czasami z główkowatymi wierzchołkami. Gatunki podobne Na podobnych siedliskach, czasem razem z olszóweczką miodowożółtą, występuje olszóweczka szerokoblaszkowa (Naucoria scolecina). Jest bardziej rdzawa, ma prążkowany brzeg kapelusza, cieńsze łuski i nieco dłuższe zarodniki. Podobna jest także olszóweczka włóknista (Naucoria luteolofibrillosa) z kapeluszem obwieszonym białawymi włóknami osłonyoraz cheilocystydami jedynie wąsko butelkowatymi, nie główkowatymi.
Występowanie i siedlisko W Europie olszóweczka miodowożółta jest szeroko rozprzestrzeniona i podano wiele jej stanowisk. Podano jej występowanie także w Ameryce Północnej, Rosji i na Nowej Zelandii. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski podano wiele stanowisk.
Naziemny mykoryzowy. Występuje w lasach liściastych, na torfowiskach, w parkach wśród opadłych liści, głównie pod olszami. Owocniki pojawiają się zwykle od lipca do października. Preferuje wilgotne siedliska nad strumieniami, często wśród mchów.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Podziemniczkowate