Na spodzie ciała plamki z gęstych, białych włosków umieszczone są na zewnętrznych stronach bioder tylnych odnóży, sternitach od drugiego do piątego oraz pleurytach pierwszych, trzecich, czwartych i piątych. Pygidium ma tył wyciągnięty w długi wyrostek.
Ekologia i występowanie Owad nizinny, występujący głównie poniżej 500 m n.p.m. Zasiedla m.in. nasłonecznione pobrzeża lasów, doliny rzeczne i nasadzenia przydrożne. Jest saproksyliczny. Ksylofagiczne larwy przechodzą rozwój w martwych lub obumierających, ale nie pozbawionych kory pniakach, pniach i grubszych gałęziach topól i wierzb. Stwierdzono ich żerowanie na topoli osice, topoli czarnej i wierzbie białej. Ich rozwój trwa od roku na południu zasięgu do trzech lat na północy. Drążony przez larwę chodnik jest silnie zygzakowaty, długości niespełna metra. Przepoczwarczenie ma miejsce w komorze wydrążonej w korze lub bielu. Osobniki dorosłe obserwuje się od czerwca do lipca. Bytują głównie w koronach drzew żywicielskich, gdzie prowadzą żer uzupełniający na liściach (foliofagia).