Ze wszystkim, co miał, dzielił się, ale i ludzie dzielili się z nim wszystkim, co mieli. Ogromnie go szanowali i cenili. My byśmy życie za niego dali – tak mówili, słyszałem to na własne uszy. Za posługę kapłańską nigdy nie żądał jakiegoś datku. […] Znał wszystkich po imieniu. Był dobrym Pasterzem. […] Był tak lubiany, szanowany i kochany, że gdy pociąg jechał, a on dał znak ręką, to pociąg się zatrzymał, by go zabrać.
Jerzy Dominik z Kostkowa: Świadomość, że ktoś, choćby nawet jedna osoba, oczekuje na mszę św., pchała go przez głęboki śnieg do odległego o 12 km Salina. Nie było siły, która by go zatrzymała. […] Dużo czasu i serca poświęcał ludziom ubogim, a zwłaszcza nadużywającym alkoholu. Robił wszystko, by ich ratować. Widział w nich ludzi chorych, potrzebujących pomocy. Często zdarzało się, że wykorzystywali jego dobroć i zaufanie. On jednak na to nie baczył. W zamian miał nieprzyjemności ze strony sióstr, które starały się i zapobiegały, by na plebanii niczego nie brakowało. Musiały bardzo uważać, aby ksiądz nie wyniósł z plebanii wszystkiego. […] Gdy zrozumiał, że popełnił nietakt lub postąpił źle, wtedy przeprosinom nie było końca. Długo prosił o wybaczenie litościwym słowem „wybaczcie”Błogosławieni ubodzy w duchu. Wspomnienia o ks. kanoniku Stanisławie Galasie, red. R. Mayer, Kostkowo-Pelplin 2001, s. 87-89..