Anonimowa parafianka z Salina: Księdza Stanisława Galasa poznałam ok. 35 lat temu, gdy przyjechał do Brzeźna Lęborskiego jako proboszcz. Czasy były wtedy bardzo ciężkie. Nie jeździł przez Brzeźno żaden autobus (nawet nikt nie widział, co to takiego). Ksiądz Galas musiał się dostać do Łęczyc i Świetlina odległych od 10-15 km, bo tam były małe kościółki filialne, więc ludzie wozili go wozami na żelaznych kołach i drogą po „kocich łbach”. Jeśli nie było wozu, szedł na piechotę. Nigdy nie narzekał. […] Kiedyś ksiądz Galas jechał pociągiem z Wejherowa do Lęborka. Spotkał tam człowieka, który miał podarte buty, więc zdjął swoje i dał temu człowiekowi, a sam od stacji Godętowo poszedł do Brzeźna w samych skarpetkach, a była to późna jesień i był już mróz. […] Opowiadały mi siostry, że jeśli ksiądz zobaczył człowieka po alkoholu, to nie spał wtedy w łóżku, tylko na ziemi i modlił się za tego pijanego. To łóżko było żelazne i miało siennik ze słomy. Kiedy miał przyjechać biskup, siostry długo musiały prosić księdza, żeby kupić tapczan. Mówił: Ja śpię na łóżku żelaznym, a biskup nie może?
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Stanisław Galas · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.