Ta metoda dostarczania powietrza do wnętrza zanurzonych okrętów podwodnych została na nieco szerszą skalę zastosowana w niemieckich okrętach podwodnych podczas II wojny światowej, jednak rozpowszechniła się dopiero w okresie powojennym.
Geneza Wbrew rozpowszechnionej opinii, chrapy nie zostały opracowane po raz pierwszy w okresie międzywojennym w Holandii (jak podaje m.in. Clay Blair), lecz zostały po raz pierwszy zastosowane już w 1894 roku, kiedy amerykański wynalazca i pionier okrętów podwodnych Simon Lake wyposażył skonstruowany przez siebie okręt podwodny Argonaut Junior w maszt zasysania powietrza dla jego benzynowego silnika, który pozwalał tej jednostce operować w zanurzeniu z użyciem silnika spalinowego. Już jednak w 1578 roku brytyjski matematyk William Bourne zaprezentował swój pierwszy projekt okrętu podwodnego, wyposażonego celem wentylacji w masztEberhard Möller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats, s. 16-161. Także w 1880 roku Francuz M. Lagane zaprezentował projekt półzanurzalnej łodzi podwodnej wyposażonej w maszt służący wentylowaniu silnika parowego. W roku 1911 natomiast, podczas podwodnej operacji z użyciem chrap zatonął japoński okręt podwodny.