Chrapy były wyposażone w automatyczne zawory, które zapobiegały dostaniu się wody morskiej do silników Diesla. Gdy zawory zamykały się, silniki zasysały powietrze z wnętrza okrętu. Powodowało to gwałtowne obniżenie ciśnienia, co było niezwykle bolesne dla uszu załogi i czasami powodowało nawet zerwanie błony bębenkowej. Ten ostatni problem wciąż istnieje na współczesnych okrętach podwodnych z napędem konwencjonalnym, jednak dzięki zastosowaniu czujników, które w przypadku nadmiernego spadku ciśnienia wewnątrz okrętu wyłączają silniki, został on zminimalizowany.
Nowoczesne konstrukcje chrap są mało awaryjne i kontrolowane przez prosty obwód elektryczny. Woda morska zalewająca szczyt masztu powoduje również zalanie elektrod zamontowanych na szczycie, zamykając w ten sposób obwód elektryczny. To powoduje upuszczenie skompresowanego powietrza i umożliwia górnemu zaworowi zamknięcie się. Kiedy czujniki wynurzają się z wody, otwierają ponownie obwód i następuje ponowne otwarcie zaworu.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Chrapy używane na niemieckich U-Bootach
Kategoria:Podwodne układy napędowe