Z czasem zrodził się pomysł tworzenia zakładów oferujących ubogim zakwaterowanie i wyżywienie w zamian za wykonywaną przez nich pracę. Z założenia miały one ograniczyć ponoszone przez parafie koszty, jak i zniechęcić do pobierania pomocy osoby zdolne do pracy, lecz się od niej uchylające. Do najwcześniejszych instytucji tego typu należały te w Abingdon (1631), Exeterze (1652) i Norwich. Od 1723 roku władze parafii miały prawo uczynić jedyną formą udzielanej przez nie pomocy społecznej. Według wczesnych założeń działalność instytucji miała być przedsięwzięciem rentownym; w praktyce okazało się to trudne ze względu na konkurencję z innymi zakładami pracy. W rezultacie znaczna część pracy wykonywanej przez mieszkańców tych instytucji związana była bezpośrednio z bieżącym ich utrzymaniem.

ustandaryzowała i uprościła proces zakładania instytucji tego typu przez parafie lub ich zrzeszenia. Do zakładów mogły od tamtej pory być przyjmowane jedynie osoby niezdolne do pracy. Jednocześnie ustanowiony został zasiłek dla bezrobotnych, wypłacany do czasu znalezienia dla nich pracy.