System pomocy społecznej przeszedł gruntowną reformę za sprawą , w odpowiedzi na rosnące jego koszty i nasilające się przekonanie, że sprzyja on osobom niechętnym do pracy. Wszystkie parafie na terenie Anglii i Walii pogrupowane zostały w jednostki terytorialne (), z których każda zobowiązana była do utrzymywania . Wszelkie zasiłki dla osób zdolnych do pracy zostały wycofane, lecz ponownie umożliwiono tym osobom dostęp do tych instytucji. Wzniesionych zostało wówczas kilkaset nowych obiektów, z których największe mogły zakwaterować ponad 1000 osób. Warunki bytowe na terenie zakładu z założenia miały być gorsze niż te, których poza zakładem doświadczały najniższe klasy społeczne. Strategia ta z dużym powodzeniem odstraszała od ubiegania się o przyjęcie do instytucji większość osób poza najbardziej zdesperowanymi. Z przynależnością do zakładu wiązał się w ówczesnym społeczeństwie brytyjskim silny stygmat społeczny.