Bezpośrednio po I wojnie światowej Persja nabyła z demobilu jedynie niemiecki przybrzeżny trałowiec FM 24 typu FM.
Istotny rozwój marynarki nastąpił na przełomie lat 20/30. XX wieku, kiedy we Włoszech zamówiono dwie nowe kanonierki typu Babr, cztery duże patrolowce typu Charogh i sześć kutrów motorowych. Większość jednostek została jednak zatopiona – w tym obie kanonierki, lub zdobyta przez marynarkę brytyjską podczas brytyjsko-radzieckiej interwencji w Iranie w sierpniu 1941 roku w trakcie II wojny światowej. Iran przystąpił następnie do państw alianckich, lecz jego marynarka nie brała udziału w działaniach wojny, a cztery patrolowce typu Charogh były używane przez Brytyjczyków i zwrócone w 1946 roku.
Po II wojnie światowej thumb|Korweta „Bayandor” w 1975 thumb|Niszczyciel rakietowy „Babr” thumb|Fregata „Alvand” typu Saam w 2021 Po wojnie marynarka Iranu zaczęła się stopniowo odbudowywać. W 1949 roku przejęła dwie brytyjskie fregaty z demobilu wojennego: „Babr” (typu ) i „Palang” (eks–trałowiec typu Algerine), które służyły przez kolejne dwie dekady. Od przełomu lat 50/60. nastąpił rozwój marynarki irańskiej, rozwijanej i szkolonej z pomocą państw zachodnich, głównie Wielkiej Brytanii i USA, w ramach antykomunistycznego sojuszu CENTO i amerykańskiego programu pomocy wzajemnej (MAP).