Oprócz mniejszych okrętów, otrzymała ona w latach 60. brytyjski zmodernizowany niszczyciel „Artemiz” typu Battle i cztery nowo zbudowane amerykańskie korwety typu Bayandor.
30 listopada 1971 roku, po wycofaniu Brytyjczyków z Zatoki Perskiej, marynarka Iranu wzięła udział w operacji zajęcia spornych wysp Tunb, a w 1974 roku wspierała tłumienie powstania w Omanie, między innymi ostrzeliwując cele nabrzeżne. Skokowy wzrost jej możliwości nastąpił do połowy lat 70, kiedy do służby weszły cztery nowoczesne lekkie fregaty rakietowe brytyjskiego eksportowego typu Saam (Vosper Mk 5) oraz dwa amerykańskie niszczyciele budowy wojennej typu Allen M. Sumner, zmodernizowane do standardu FRAM II z wyrzutniami rakiet przeciwlotniczych Standard MR. Także niszczyciel „Artemiz” został zmodernizowany z pociskami Standard MR. Pozwoliło to marynarce Iranu na osiągnięcie możliwości działania oceanicznego. Dalsze znaczące możliwości uderzeniowe dało irańskiej flocie nabycie w drugiej połowie dekady 12 francuskich kutrów rakietowo-artyleryjskich typu Kaman (Combattante II), uzbrojonych w pociski Harpoon. Od lat 70. Iran rozbudował też siły desantu morskiego, zamawiając cztery brytyjskie okręty desantowe, oraz używał dość licznej floty poduszkowców wojskowych budowy brytyjskiej.