Getto w Zduńskiej Woli – getto żydowskie, utworzone przez Niemców w Zduńskiej Woli podczas II wojny światowej. Było to drugie pod względem wielkości (po getcie w Łodzi) getto na terenie tzw. Kraju Warty.
Społeczność żydowska w Zduńskiej Woli Pierwsze wzmianki o Żydach zduńskowolskich pochodzą z 1788 roku. W osadzie mieszkały wówczas 33 rodziny polskie i żydowskie i znajdował się w niej: ratusz, kościół katolicki, bóżnica i szkoła „gdzie się Żydy schodzą” wybudowane przez MasłowskiegoHistoria Żydów w Zduńskiej Woli, szetl.org.pl. mały|Zduńska Wola w 1939 r. Przed wybuchem II wojny światowej w Zduńskiej Woli mieszkali przedstawiciele wielu narodów. W sierpniu 1939 r. zamieszkiwało ją 13 190 Polaków, 9330 Żydów i 4480 Niemców. W 1939 r. Rada Gminy Żydowskiej składała się z 17 członków (11 z nich należało do Agudy, 2 było syjonistami, 4 – bezpartyjni). Od samego początku okupacji władze niemieckie prowadziły politykę dyskryminacji ludności żydowskiej, stanowiącej drugą grupę narodowościową w mieście. Najbardziej charakterystycznymi jej przejawami było wprowadzenie jeszcze przed 15 listopada 1939 nakazu obowiązkowego noszenia przez Żydów specjalnego oznakowania w postaci żółtych opasek z sześcioramienną gwiazdą Dawida. Paski te musiano zakładać na prawe ramię ponadto oznakowanie to umieszczone musiało być na piersi i na plecach.