Uwzględnienie na obrazie położonego niżej i zaciemnionego placu pozwoliło skontrastować względem siebie dwie części płótna – plac i rozświetloną fasadę katedry, dodatkowo wzmacniając efekty grania światła z bryłą kościoła. Scena rozgrywa się w złotej godzinie na początku zachodu słońca, co pozwoliło ukazać, jak światło kształtuje elementy architektury i fragmenty pejzażu. Silne promienie słoneczne wydobywają z fasady katedry rozliczne, kolorowe detale, uwypuklając charakterystyczne cechy stylu arabsko-normandzkiego, który był pomyślany jako ozdobny i mieniący się. Z lewej strony na dole obrazu znajduje się sygnatura: „A. GIERYMSKI 99”.
Katedra w Amalfi łączy w sobie trzy ważne wątki z ostatnich lat twórczości Aleksandra Gierymskiego, tj. zainteresowanie światłem w kształtowaniu obrazu, motyw malarski kościoła oraz ludzi, a także wykorzystanie Italii jako bogatego źródła plenerów. Niejednorodna jest również technika malarska, gdyż fasada katedry i dzwonnica zostały w oświetlonych fragmentach malowane impastowo wielokrotnie nakładaną farbą, zaś w ciemnych partiach w formie wielokrotnie nakładanych laserunków. Zacieniony pierwszy plan oraz powierzchnia nieba również zostały opracowane fakturalnie, ale warstwa farb jest tam cieńsza. Niektóre postacie i latarnie zostały naniesione już po wyschnięciu farby.
Przypisy
Kategoria:Obrazy Aleksandra Gierymskiego Kategoria:Obrazy w Muzeum Narodowym w Kielcach