Po wybuchu I wojny światowej Szarlitt wstąpił w 1914 r. do krakowskiego Naczelnego Komitetu Narodowego i nawiązał współpracę z czasopismem „Polen”. W kolejnych latach dokonał następnych tłumaczeń trzech dramatów Gabrieli Zapolskiej, które wystawiano w teatrach wiedeńskich. Były to: „Carewicz”, „Sybir” i „Żabusia”.

Po zakończeniu I wojny światowej Szarlitt wraz z hr. Karolem Lanckorońskim, Kazimierzem Chłędowskim oraz Janem Lewickim wszedł w skład powołanej przez Główny Urząd Likwidacyjny Komisji Rewindykacyjnej określającej zakres zwrotu przez Austrię dóbr nauki i kultury odradzającej się PolsceRoman Taborski: Polacy w Wiedniu, Wrocław-Warszawa-Kraków: wyd. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1992, s. 58.. Następnie w 1919 r. opublikował w Lipsku pierwszą niemieckojęzyczną biografię pt. „Chopin”.

W sierpniu 1919 r. przybył z Wiednia do Warszawy wraz z Leonem Bilińskim, który objął tekę ministra skarbu w gabinecie Ignacego Paderewskiego a Szarlitta mianował sekretarzem prasowym Ministerstwa. Szarlitt został w tym czasie członkiem Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich. Przetłumaczył na język niemiecki libretto Juliana Muszyńskiego do opery „Casanova” L. Różyckiego a na język polski powieść Uptona Sinclaira „Człowiek, który szuka prawdy”.