Michał początkowo cieszył się przychylnością polskich władz. W sanacyjnej prasie podkreślano jego lojalność wobec państwa polskiego. Wskazywano na formułowane przezeń plany reform społeczności romskiej oraz na jego znaczący majątek. Posiadał rezydencję w Poznaniu oraz letnią rezydencję w Błogicy pod Cieszynem. Później nabyć miał również nieruchomości w Wiśle czy w Zakopanem. Podkreślano jego rozjemczą rolę w społecznościach romskich, także tych poza granicami Polski, chociażby w Czechosłowacji. Niedługo po swym wyborze na króla przeprowadził zorganizowany w Cieszynie ogólnokrajowy spis ludności romskiej. Wykazał on około 14 tysięcy osób, co, jak się ocenia, stanowiło jedynie około połowy zamieszkującej ówczesną Polskę populacji romskiej. W 1934, pośród nieustających walk o wpływy z innymi przywódcami romskimi, został ponownie koronowany na króla, niejako przy okazji wspominanego już wesela syna.