Z czasem stosunki między Kwiekiem a politykami sanacji uległy ochłodzeniu. Obawiano się, że jego wpływy w społecznościach romskich na Węgrzech, w Czechosłowacji czy w Rumunii utrudniają kontrolę podejmowanych przezeń poczynań. Chciano przy tym zapobiec wytworzeniu się w granicach Polski ponadnarodowej struktury władzy, nawet jeśli opierać by się ona miała na tak niejasnym i prymitywnym modelu, jak kierowana przez Kwieka monarchia. Nie bez znaczenia był również fakt, że grono jego zwolenników było stosunkowo liczne, kilkunastotysięczne. Podobnie jak niektórzy inni Kwiekowie wspierał koncepcję Romanestanu, inspirowanego ruchem syjonistycznym państwa narodowego ludności romskiej. Postulował chociażby utworzenie romskiego organizmu państwowego w Indiach, do których zresztą – przynajmniej według niektórych źródeł – się udał. Indie uznawał za właściwą ojczyznę ruchu cygańskiego. Poszukiwał też miejsca dla Romów w Afryce, w dużej mierze przyczyniając do popularyzacji tej właśnie koncepcji. Za szczególnie dla osadnictwa romskiego korzystne uznawał terytoria położone w Ugandzie. Wiele podróżował, nawet jeśli pominie się jego wyprawę na subkontynent indyjski. W 1934 wziął udział w kongresie romskim w Rumunii. Jeszcze w tym samym roku pojawił się w Czechosłowacji, z której wszelako szybko go wydalono.