W 1865 r. przyjęto także pierwsze przepisy, chociaż były one dość rygorystyczne i restrykcyjne. Po kilku dużych pożarach w 1866 roku (które spowodowały wzrost stawek ubezpieczeniowych) pod dowództwem generała Aleksandra Shalera zreorganizowano straż pożarną. W 1870 roku w Straży Pożarnej wprowadzono system awansów za zasługi. Południowo-zachodnie hrabstwo Westchester (które później stało się zachodnim Bronxem) zostało zaanektowane przez Nowy Jork w 1874 roku; w rezultacie wolontariusze zostali wycofani i zastąpieni przez oddział zawodowy.

1898–2001 mały|lewo|Pożar fabryki Triangle Shirtwaist w dniu 25 marca 1911 r. mały|Karetka FDNY w 1949 r. mały|FDNY w styczniu 1969 r. 1 stycznia 1898 roku połączono różne obszary Nowego Jorku, co wprowadziło Straż Pożarną w nową erę. Wszystkie jednostki straży pożarnej poszczególnych sekcji znalazły się pod jednolitym dowództwem pierwszego w historii komisarza. W tym samym roku Richmond (obecnie Staten Island) stało się częścią miasta Nowy Jork. Jednak tamtejsze jednostki ochotnicze pozostały na miejscu, dopóki nie zostały stopniowo zastąpione jednostkami zawodowymi w latach:

1915, 1928, 1932, 1937.

Pozostały tylko dwie jednostki ochotnicze.