Łączność cywilna „Prace nad organizowaniem cywilnego aparatu łączności podjęto niemal nazajutrz po utworzeniu rządu. Pierwszym ministrem odpowiedzialnym za łączność z Krajem był Aleksander Ładoś. (...) po wejściu Sosnkowskiego w skład rządu, powierzono mu zadanie zorganizowania >łączności z krajem w zakresie wojskowym, podczas gdy na odcinku politycznym kontynuować ją będzie Min. Ładoś oraz Min. Seyda, a całość ma pozostawać pod kierownictwem gen. Sosnkowskiego<”. Od 2 lutego 1940 polityczna łączność z Krajem była zadaniem ministra Stanisława Kota, o czym członkowie rządu zostali poinformowani podczas posiedzenia Komitetu do Spraw Kraju.

W kwietniu 1940 rozpoczęto organizowanie sieci cywilnej łączności z Krajem, ustanawiając jako podstawowe jej elementy placówki polityczne w Budapeszcie, Bukareszcie oraz Rzymie, działające pod przykrywką przedstawicielstw konsularnych. Liczba tych placówek, decyzją prof. Stanisława Kota została wkrótce zwiększona do szesnastu. Ośrodkiem koordynującym łączność z Krajem był kierowany przez Pawła Siudaka Wydział Społeczny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Londynie. „W utrzymywaniu łączności z Krajem podstawową rolę odgrywali emisariusze i kurierzy”. Tworzone struktury służyły do przekazywania do i z Polski, w tym Delegatury Rządu na Kraj informacji, dyspozycji, ludzi, paczek, pieniędzy.