północ: Septentrio (gr. Aparctias) północny wschód: Aquilo (gr. Boreas) wschód: Subsolanus (gr. Apeliotes) południowy wschód: Vulturnus (gr. Eurus) południe: Auster (gr. Notus) południowy zachód: Africus (gr. Libs) zachód: Favonius (gr. Zephyrus) północny zachód: Corus (gr. Argestes)
Oprócz tego rozróżniano cztery dodatkowe wiatry:
między Aquilo a Subsolanus: Caecias, zwany też Hellespontias między Vulturnus a Auster: Phoenix między Auster a Africus: Libonotus między Corus a Septentrio: Circius, zwany też Thrascias
mały|lewo|Portolan Morza Śródziemnego autorstwa Vesconte Maggiolo (1547). Widoczne liczne róże wiatrów. W literaturze znane są opisy róży wiatrów z VII, VIII i XI wieku. Rozkwit róży kompasowej przypada na lata 1300–1650, kiedy powstawać zaczęły portolany – szczegółowe mapy wybrzeży służące praktycznej nawigacji. Na portolanach rysowano róże wiatrów i wychodzące z niej linie rumbowe, tworzące sieć pozwalającą na nawigację przy pomocy kompasu. Początkowo, średniowieczne róże wiatrów opierały się na starożytnym wyróżnieniu dwunastu wiatrów. Później doszło do redukcji tej liczby do 8 podstawowych wiatrów odpowiadającym późniejszym kierunkom (N, NE, E, SE, S, SW, W, NW), podzielonych następnie dalej na półwiatry i ćwierćwiatry. Ostatecznie, róże wiatrów osiągnęły 32 rumby.