Kolorowanie róży wiatrów prawdopodobnie było wynikiem raczej potrzeby graficznej czystości niż potrzeby kartograficznej.
W 1873 roku na kongresie meteorologów w Wiedniu przyjęto oznaczenia kierunków wiatru pochodzące z języka angielskiego: N − północny, NE − północno-wschodni, E − wschodni, SE − południowo-wschodni, S − południowy, SW − południowo-zachodni, W − zachodni, NW − północno-zachodniDaniel Wierzbicki: Instrukcya dla stacyj meteorologicznych niezupełnych. Kraków 1889, s. 10. , [dostęp 2025.11.22].
Róża kompasowa zniknęła z map morskich około 1890 roku.
Przykłady historyczne 1482 r. – mapa świata Ptolomeusza z 12 wiatrami – 5 z północy (pn), 5 południa (pd), 1 z zachodu (zach), 1 ze wschodu (wsch) – Septentrio vel Aparctias, Aquilo vel Boreas, Cecias Apeliotes, Subsolanus, Wlturnus Eurus, Euronotus, Auster vel Notus, LiboNotus Euroauster, Africus vel Libs, Favonius Zephirus, Caurus Chorus vel Iapix Sive Argestes, Circtus vel Tresiias 1505 r. – mapa świata Scotusa z 12 wiatramiN – Septentrio, Circinus, Caurus; E – Favonius, Africus Lips, AusterAfricus; S – Auster Notus, FurAuster, Eurus;