Służący w niej podporucznicy Arkadij Jemieljanow i Jewgienij Kochanski byli członkami partii bolszewickiej. Agitację rewolucyjną w twierdzy prowadzili także eserowcy. W 1906 r. garnizon twierdzy liczył ok. sześciu tysięcy żołnierzy. Ponadto żołnierze stacjonowali w porcie wojskowym Skatudden (Katajanokka).
Przebieg wydarzeń Jesienią 1905 r., w tym samym czasie, gdy w Wielkim Księstwie Finlandii trwał strajk powszechny, żołnierze Sveaborga zaczęli skarżyć się na jakość wyżywienia, umundurowania i na warunki służby. Nastroje uspokoiły się jednak, gdy ze stanowiska usunięto komendanta twierdzy. Partie bolszewicka i eserowska latem 1906 r. postanowiły jednak, niezależnie od siebie, podjąć próbę doprowadzenia do zbrojnego powstania. Fińska Organizacja Wojskowa podjęła decyzję o przygotowaniu planu wystąpienia . Rewolucjoniści organizowali w twierdzy wiece dla żołnierzy. Podczas jednego z nich, z udziałem 200 artylerzystów, sformułowano postulaty kierowane do dowództwa twierdzy: poprawę wyżywienia, poprawę jakości umundurowania, zobowiązanie oficerów do uprzejmego zwracania się do żołnierzy, wybieranie dowódców przez podkomendnych, skrócenie czasu służby do dwóch lat.