«ß» i «ss» a «s» Litera s odpowiada głosce [] z wyjątkiem niektórych zapożyczeń (zwłaszcza z języka angielskiego), chyba że ulega ubezdźwięcznieniu. Jednak inaczej niż w języku polskim ubezdźwięcznienie następuje nie tylko przed spółgłoskami bezdźwięcznymi i w wygłosie wyrazu, ale często też w wygłosie morfemu. W tym ostatnim przypadku ubezdźwięcznienie nie następuje przed końcówkami fleksyjnymi rozpoczynającymi się od samogłoski. A więc na przykład: das Haus [] (ubezdźwięcznienie w wygłosie wyrazu), häuslich [] (ubezdźwięcznienie w wygłosie morfemu), ale: die Häuser [] (brak ubezdźwięcznienia przed samogłoską w nagłosie końcówki fleksyjnej), por. pol. chodź [] – chodźmy []Spotyka się też wymowę []), ale: chodzimy []. Z tego powodu łącznik -(e)s- czyta się jak [(ə)s] (Todesangst []).
Niekiedy ß/ss wymienia się z s: das Geheimnis – die Geheimnisse, des – dessen (ale den – denen), aus – außer. Wynika to z wymowy.
Połączenia st, sp na początku wyrazów i cząstek wyrazowych czyta się odpowiednio jak polskie szt [] i szp [] (Stube [], verspäten []).