W innych pozycjach przed spółgłoskami bezdźwięcznymi s oznacza głoskę [], a ß/ss spotyka się rzadko (Ski, Aster, ist – 'jest', ale isst (nowe)/ißt (dawne) – 'je').
Język polski Była dawniej używana w języku średniopolskim, jako litera sugerowana przez Jana Kochanowskiego do oznaczenia dźwięku sz. Tę literę można też zobaczyć w przykładzie tekstu napisanego w Biblii Jakuba Wujka. 500px|center|thumb|Tekst polski z 1599 roku pochodzący z polskiego tłumaczenia Biblii Jakuba Wujka, w nim położenie litery ß przy jednym podanym słowie: „náßéy” (naszej).
Zgodnie z uchwałą Rady Języka Polskiego niemiecka litera ß w tekstach polskich powinna być zapisywana jako „ss”, dopuszcza się jednak zapis oryginalny w uzasadnionych przypadkach.
Kodowanie
Zobacz też Beta – litera alfabetu greckiego
Przypisy
Kategoria:Niemiecka pisownia Kategoria:Litery alfabetu łacińskiego Kategoria:Ligatury alfabetów łacińskich