Zachodnia część założenia ma charakter parku krajobrazowego, wschodnia – naturalizujący się las o charakterze grądowym i bukowym.
Na terenie parku i kompleksu leśnego znajduje się kilkadziesiąt pomników przyrody (głównie dęby szypułkowe, buki, lipy, sosny wejmutki i cisy). W 2018 roku powołano 89 nowych pomników przyrody obejmujących ponad sto drzew.
Historia Najstarsze ślady działalności ludzkiej na obszarze Kamieńca Ząbkowickiego pochodzą z epoki kamienia (stanowisko nr 092-027 2/33 w systemie AZP). Jednak odkryte przed 1945 r. materiały są mało charakterystyczne i nie pozwalają na precyzyjne datowanie w ramach tej epoki. Odkryto również relikty dwóch osad z okresu wpływów rzymskich (I w. n.e. – ok. 375 r.), z których jedno (stanowisko nr 1/15) badano sondażowo i wpisano do rejestru zabytków w 1975. Większość znalezisk archeologicznych (ceramika, fragmenty podków, żelazna ostroga) pochodzi ze średniowiecza. Z wczesnego średniowiecza znane jest grodzisko (stanowisko nr 2/16), zlokalizowane przez badaczy w rejonie Placu Kościelnego, dotychczas jednak niepotwierdzone badaniami wykopaliskowymi. W szerszym obszarze gminy Kamieniec Ząbkowicki rejestrowane są także stanowiska z mezolitu, neolitu oraz kultury łużyckiej (m.in. cmentarzyska ciałopalne w Byczeniu).