Architektura Bazylikowy, trójnawowy obiekt reprezentuje styl późnogotycki. Nawa środkowa podzielona jest na sześć prostokątnych przęseł i zakończona wieloboczną absydą nakrytą sklepieniem żebrowym. Pierwotny mur kościoła zachował się częściowo od strony Via Gardezzana. Pod koniec XVII wieku zbudowano barokową dzwonnicę, a w XVIII wieku przebudowano zakrystię, która jest ozdobiona dekoracją sztukatorską, autorstwa mistrza Papa z Lugano. Fasada główna (od strony Piazza Giuseppe Verdi) jest dziełem inżyniera Alessio Ragazzoniego z Turynu, który wykonał ją w latach 1893–1896 w stylu neogotyckim. Pierwotnie była ona wykończona w naturalnej cegle, podobnie jak to ma miejsce w przypadku sąsiedniego kościoła Świętej Trójcy i św. Filipa Neri.
Wnętrze Wnętrze kościoła zostało rygorystycznie zregotyzowane w XX wieku. W kaplicach mieszczą się dzieła malarskie i rzeźbiarskie o znacznej wartości, m.in. marmurowy ołtarz główny zaprojektowany w 1726 przez Francesco Gallo z Monregalese oraz witraże absydy wykonane w 1907 przez niemiecką pracownię Heinricha Oidtmanna, według projektu autorstwa Giuseppe Roostera z Turynu.