Na czas rekonstrukcji odizolowano je od reszty budynku, by móc stworzyć i utrzymać atmosferę o wysokiej wilgotności powietrza (97%), co było niezbędne by zapobiec rozsychaniu elementów statku. W tej sali, od początku listopada 1972, najpierw dopasowywano do siebie poszczególne fragmenty, a następnie sklejano je i łączono drewnianymi kołkami oraz gwoździami. Tworzoną rekonstrukcję kogi oparto na stalowym stelażu. Ten etap zakończono w 1979 r. Następnie, wokół stojącego na rusztowaniu zrekonstruowanego statku, wzniesiono stalowy basen, który wypełniono wodnym roztworem glikolu polietylenowego. Przez kolejne lata, aż do roku 2000, polimer ten przesycał drewno kogi. Zarówno na etapie montażu statku, jak i późniejszego zanurzenia w roztworze glikolowym, zwiedzający mogli obserwować obiekt przez specjalne okna w ścianie sali. W roku 2000 zdemontowano zbiornik i zabytek udostępniono do zwiedzania. W sumie proces konserwacji wszystkich elementów drewnianych trwał 17 lat. Zdołano zrekonstruować prawą burtę, prawie 1/3 lewej oraz część rufowego kaszteluKubiak 2023, s. 31, 32., dziobnicę, kil, windę kotwiczną i kabestan.