rozróżnienie [], [] od [], [] jest wyjątkowe wśród języków słowiańskich istnienie rzadkiej głoski [] (miękkie []) – w opozycji do języków zachodniosłowiańskich, a jednocześnie stwardnienie [] do [] przed spółgłoską i na końcu wyrazu – w opozycji do rosyjskiego wymowa prasłowiańskiego [] nie jako głoski szczelinowej wargowo-zębowej, jak w większości języków słowiańskich, ale jako głoski dwuwargowej [] lub wargowo-zębowej półotwartej [] jednoczesne istnienie głosek [] i [], przy czym w wyrazach rodzimych na miejscu prasłowiańskiego [] występuje [] – jak w językach czeskim i słowackim, a w opozycji do polskiego i rosyjskiego, w których zasadniczo występuje wyłącznie [] istnienie wszystkich czterech wariantów wymowy prasłowiańskiego []: twardego [], miękkiego [], średniego [] i półsamogłoskowego [] (w pozostałych językach słowiańskich występują zwykle tylko dwa wybrane) przejście miękkich [], [], [], [], [] w twarde [], [], [], [], [] lub (przed samogłoską) w dwugłoski [], [], [], [], [] przejście [] na końcu wyrazu i przed spółgłoską w [] – podobne zjawisko zaszło w słowackim, niektórych dialektach czeskiego i słoweńskim zasadniczo twarda wymowa [] i [] jak w języku polskim – w opozycji do miękkiej wymowy rosyjskiej istnienie obok głosek twardych [], [], [], [] ich miękkich wariantów [], [], [], [] (ale wyłącznie jako