znak brzmienie (IPA)Nie uwzględniono przypadków, kiedy litera jest początkiem dwuznaku, np. występuje po niej zmiękczenie; por. dalsza sekcja.latynizacjepismo prostekursywa transkrypcjapolska transkrypcjaangielskaА аА аa a aБ бБ бb b bВ в В вβ, ʋ, w w vГ г Г гɦ h hҐ ґҐ ґg g gД д Д дd d dЕ еЕ еɛ e eЄ єЄ єjɛ, ɛ je, ie, ePisowni zaczętej od „i” używa się, kiedy przed literą jotowaną występuje litera spółgłoski inna niż „л”. W tym ostatnim wypadku do transkrypcji litery jotowanej używa się tylko jednej litery łacińskiej. yeЖ жЖ жʒ ż zhЗ зЗ зz z zИ и И иɪ y yІ іІ іi i iЇ їЇ їji ji yiЙ й Й йj, ç, ʝ j yК кК кk k kЛ лЛ лɫ, l ł, l„L” używa się w trzech rodzajach przypadków: kiedy zaraz po „л” występuje zmiękczenie – znak miękki (ь), „i” lub litera jotowana (є ї ю я). Wtedy znaku miękkiego nie zapisuje się w transkrypcji, a litery jotowane są oddawane pojedynczą literą łacińską, bez „j” ani „i”; kiedy zaraz po „л” występuje drugie „л”, a zaraz po nim zmiękczenie; kiedy połączenie „ле” oddaje wyraz spoza języka ukraińskiego. Przykłady: Львiв – Lwiw, сіль – sil, лiжко – liżko, наллєш – nallesz, люблю – lublu, Лященко – Laszczenko, Лейден – Lejden.