mały|Zasięg języków słowiańskich z ok. VIII wieku na terenie dzisiejszych Niemiec Języki łużyckie – grupa obejmująca dwa blisko spokrewnione języki zachodniosłowiańskie: górnołużycki i dolnołużycki.
Używane są one przez Łużyczan (łącznie ok. 150 tys. osób, większość z nich posługuje się jednak wyłącznie językiem niemieckim) na terenie Łużyc we wschodnich Niemczech. Obydwa języki łużyckie są zagrożone wymarciem (przede wszystkim dolnołużycki, którego liczbę aktywnych użytkowników szacuje się na kilka tysięcy, i którym na co dzień posługuje się w zasadzie tylko najstarsza generacja, podczas gdy górnołużyckiego używa ok. 55 tys. osób). Dolnołużycki jest bardziej zbliżony do polskiego, a górnołużycki do czeskiego i słowackiego. W obydwu językach zachowała się gramatyczna liczba podwójna. Polskim głoskom ć dź, w dolnołużycczyźnie odpowiadają ś, ź (por. być – byś, dzieci – źiśi), a grupom spółgłosek tr i pr oddpowiadają tš, pś i pš (por. prawy – pšawy, straszny – tšašny).
Na Łużycach wytworzył się także pośredni język pomiędzy jęz. niemieckim a dolnołużyckim – ponaschemu.