mały|Przypuszczalny zasięg języków lechickich (ok. IX-X wiek) thumb|Rejon Lüchow-Dannenberg na mapie Niemiec Język połabski, także drzewiański, wendyjski lub załabski (nazwa własna: venskă rec) – wymarły język zachodniosłowiański, należący do grupy języków lechickich, a dokładniej do grupy dialektów zachodniolechickich. Był to język plemienia Drzewian, które od ok. VIII wieku zasiedlało północno-zachodnią Słowiańszczyznę. Użytkownicy tego języka najdłużej ze wszystkich Słowian połabskich opierali się germanizacji, przez co przetrwał on aż do początku XVIII wieku na lewym brzegu Łaby, na zachód od rzeki Jeetzel.
Chociaż jest to język wymarły, istnieją niewielkie grupy zajmujące się próbami jego rekonstrukcji i ożywienia.
Nazwa języka Określenie „język połabski” jest używane często – np. przez prof. Kazimierza Polańskiego – w odniesieniu do dialektu Drzewian, jako że gwary właściwych Połabian zostały wcześniej zgermanizowane i nie zachowały się po nich żadne zabytki poza nazwami miejscowymi i osobowymi. Inne określenia tego narzecza to język Wendów lüneburskich, względnie lünebursko-wendyjski, język drzewiańsko-połabski, język Drzewian połabskich, język Drzewian załabskich, język drzewiański.