Nie należy utożsamiać tego języka z mową używaną na całym Połabiu przez potomków innych Słowian połabskich, w szczególności opisywane w tym artykule narzecze słowiańskie używane przez potomków Drzewian różni się od mowy pozostałych Słowian połabskich nie tylko epoką, ale przede wszystkim obszarem występowania.
Użytkowników tego języka przyjęło się nazywać Drzewianami lub Wendami, zaś mniej ściśle Połabianami lub Słowianami połabskimi.
Sami słowiańscy mieszkańcy Wendlandu używali wobec siebie i swojego języka przymiotnika vensťĕ lub slüvensťĕ. Pierwszy z nich pochodzi od niemieckiego Wend, którym Niemcy określali Słowian, z którymi graniczyli od wschodu (m.in. Serbołużyczan, Słoweńców i Kaszubów), zaś drugi od rodzimego *slověnьskъjь, co znaczy tyle, co ‘słowiański’ (por. określenia takie jak Słowacy, Słowińcy, Słoweńcy, Sławonia).