Dyftong åi rozwinął się z *y, o ile nie występował po spółgłosce tylnojęzykowej, np. dåim < *dymъ ‘dym’, båit (niekiedy transkrybowane boit) < *byti ‘być’.

Dyftong au powstał na drodze dyftongizacji *u w pozycji innej niż w nagłosie i przed spółgłoską inną niż wargowa, np. mauxo < *muxa ‘mucha’. W zabytkach XIII i XIV wieku kontynuant psł. *u jest oddawany niemal wyłącznie przez u, jednak w XV wieku pojawiają się zapisy przez ou oraz au, co Milewski interpretuje jako dyftongizację u > ou > au (także przed spółgłoskami wargowymi, np. Loubin < *ľubinъ) i datuje ją na XV wiek. Przejście au > ai datuje na XVI lub XVII wiek.

Dyftong åu w gwarach reprezentowanych przez zabytki Henniga, Pfeffingera i Anonima wywodzi się z sonantów *ĺ̥ oraz *l̥, np. cåun < *čĺ̥nъ ‘czółno’, dåug < *dl̥gъ ‘dług’. Brak go w gwarze reprezentowanej przez Paruma Schultzego, gdyż tam wymienione sonanty rozwinęły się w u.