Przejście ę > ą Milewski szacuje na XVI lub XVII wiek, gdyż nie pojawia się ono w badanych nazwach własnych.

Samogłoska nosowa ǫ powstała w przeciwnych okolicznościach, tj. pochodzi z przegłosu *ę przed twardymi zębowymi (przegłos lechicki, którego ślady w polszczyźnie zostały zatarte), np. ṕǫtĕ < *pętъjь ‘piąty’, a także z *ǫ po spółgłoskach twardych, np. pǫp < *pǫpъ ‘pępek’. Kontynuantem psł. *ǫ oraz przegłoszonego *ę w zabytkach onomastycznych jest niezmiennie samogłoska nosowa niska zapisywana przez Milewskiego ą̊, więc przejście ą̊ > ǫ > ǫ̇ umieszcza on dopiero w XVI lub XVII wieku.

Dyftong ai w każdym ze znanych zabytków połabskiego pochodzi z samogłoski *i (nie licząc grupy *-ir- oraz *-il-), np. nait < *nitь ‘nić’, z *y po tylnojęzykowych, np. sťaibă < *skyba ‘chleb’, a także z *u na początku słowa (tj. jako przedrostek i przyimek) oraz przed spółgłoskami wargowymi, np. ai tibĕ < *u tebě ‘u ciebie’, aibezĕt < *uběžati ‘uciec’, glaipĕ < *glupъjь ‘młody’. Zwykło się także uznawać, że w gwarze reprezentowanej przez Pfeffingera *u również w pozostałych pozycjach dało ai, jednak Polański podaje to w wątpliwość. Dyftongizację i (w tym z psł. *y po tylnojęzykowych) w procesie i > ei > ai Milewski datuje na XV wiek.