¹ – Zapisywany przez Polańskiego i Lehra-Spławińskiego jako ė i rzekomo kontynuujący psł. *ъ pomiędzy spółgłoskami palatalnymi, jednak istnienie tego fonemu jest kwestionowane m.in. przez Trubieckiego, Supruna i Olescha, którzy odczytują w tych miejscach i. ² – Zapisywane u wielu autorów jako oi po spółgłoskach wargowych oraz åi po zębowych, jednak w istocie jest to jeden fonem, kontynuujący psł. *y.
Akcent Akcent w języku połabskim padał na ostatnią niezredukowaną sylabę wyrazu, np. bobó, séstră, ziľozǘ, korťĕtǘc. Samogłoski zredukowane nigdy nie występowały w sąsiadujących sylabach, zatem akcent padał na ostatnią lub przedostatnią sylabę i mógł się przemieszczać także w ramach paradygmatu jednego wyrazu – akcent połabski był ruchomy, np. glǻvă ‘głowa’, no glăvǫ́ ‘na głowę’, glåvǻi ‘głowy’.
Fonologia diachroniczno-porównawcza W niniejszym rozdziale przedstawiony zostanie wywód połabskich głosek ze stanu prasłowiańskiego, względnie pralechickiego (zgodnie z ustaleniami Tadeusza Lehra-Spławińskiego i Kazimierza Polańskiego). Bezwzględna chronologia zmian fonetycznych została oszacowana na podstawie analizy materiału onomastycznego z terenu Wendlandu z okresu od XIII do XV wieku.